ميان عاشق و معشوق تمام توهمات دنيا جاريست

{{{{{{{{{{{{{{{{{

                چشمی گریست

                                       آهی کشید

                                                      بر دیوار چین چین

                                                                                ردپایی می دوید

دستی برهنه از عفاف ، بر زادگاه پاکیان اشک ها را می درید

قلبم در این بی راهه ها در فکر آن لبخند ها …

گفتم به او این راه نیست

باشد برو  اما بدان ، دست ها در انتظار

سالیان است میدرند پیکر این صالحان

دستم به کوبه ها رسید ،

 کوبه به کوبه می زنم

فرسنگ ها دورم من

                             اما هنوز می تپم

                                                                            13/11/85 

                                                                           به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین مادر گیتی

قلب های به افسار کشیده

                                       زیر سایبان ضربان

دست های شبح مرده روی اشکال طوفانی

                                                               پای خونی مردم روی قبرهای گورستان.

گورستان این شهر را روی سایه ها ساختند.

نگاه پاره پاره او روی این سراب حقیقت تلخ

                                                    روی دریای تشویش اش

                                                                                        روی خط نارنجی صبح.

تکرار می کنم   تکرار

                            خسته ام از تکرار بیهوده ی خود

                                             خسته ام از تکرار رد پای نقش ها.

دست ساربان اشباح را روی قبر سیاه خود دیدم.

کاش به جای شمردن  تیک تاک می شمردم نفس های خود را

                                  کاش به جای شمردن نفس هایمبه نوید باد ها گوش میدادم

   فردا روی خط سرد پگاه صبح قبرستان می اورند پیکر تنهایی مردی.

روی ابرهای سیاهی ردپای ارواح را زیر عصای شکسته اش دیدم.         

                  بهقلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.    

                   اگر مرگ داد است بیداد چیست؟ 

آب پخشان چشم میگشایند و آب مژگان بهاری را جاری می سازند.

خورشید چنان پرتوهای آتشفام اش را بر زمین آژناک می تاباند که گاه حس میکنم آتش طور را در مقابل دیدگانم می بینم.

گاهی که به بهار می اندیشم  به سنگدلی  کاج پی میبرم.

آخر کاج از رفتن بهار آخ هم نگفت.

اما....  اما نه کاج وفادارترین هم _هست.کاج میماند تا مونس زمستانم باشد.

زمستانی که حتی درختان قصه گو هم خوابند.

زمستانی که حتی آدنیس با گل های  زرد و سرخش  در کشتزارها خوابیدهُ کاج شنواترین گیاه دورانها محسوب میشود.

راستی گفتم آدنیس .نمیدانم.نمیدانم که قصه ی  عشق آفرودیت و آدنیس چه شد.

بهار نزدزیک است.اما بهار دلها چی؟

ای خالق هستی بهار دل آفرودیت ها و آدنیس ها  کی می اید؟

به قلم ملیکا ُ فرزند مهربانترین دریای گیتی

آدنیس:گلی است از تیره ی الاله با برگهای بریده و گلهای زرد و سرخ در کشتزارهای گندم میروید. همچنین افسانه ای از جوان زیبایی که آفرویدت در یونان عاشق ان بود.این توضیحات رو به در خواست یکی از دوستان مهربانم نوشتم.

شلیک: مسابقه ی گذر لحظه ها اغاز شد.

۳۶۵ برگی را که با رنگ های دلخواهم نوشته شده بود را در جلدی جای میدهم و به ان نام دفتر خاطرات را ارزانی  می کنم.

هر ۱۹ اسفندی که  می گذرد دفتر خاطراتی دیگر به قفسه ام  افزوده میشود  ُ گویی ۴ فصلی از خود را در قفسه جای می گذارم.

نا خود اگاه عهدی بسته شده .هر ۱۹ اسفندی برایم گشاینده ی دفتری دیگر است.

اسفند ماه من است.

اسفند برایم یاد اور تمام بودن هاست.اسفند برایم یاداور  زندگی کردن است.اسفند برایم یاراور تمام تلخی ها وشیرینی هاست.تمام پستی ها و بلندی ها 

یاداور تولد خودم و عزیزانم و حتی یاداور مرگ انان.

در یکی از همین اسفند ها بود که من همراه تمام باغ ها و درختان که به استقبال بهار میرفتند به استقبال زندگی کردن و دیدن بهار امدم

امدم تا گام به گام اشنا شوم با خلقت ُ با کسانی که اکنون مهری بی پایان از یکدیگر در قلبهایمان داریم

امدم تا شاید روزی بتوانم خود را در زمره ی هنروران و نقاشان ُ ادیبان و شاعران ببینم.اما زیباترین لحظه ی افرینش که امدنم را به عرش میرساند  ان است که انسان بودن و انسان زیستن را ادراک کنم و سربرگ تمام دفتر های خاطراتم ببینم.                             

به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.                                  

دریا به بی کرانت غبطه خورد و تمام زیبایی گل سرخ غروبش را به تو هدیه کرد.

اسمان وسعت مهرت را تحسین کرد و ستاره هایش را به تو ارزانی نمود .

نسیم هم به دلنواز بودن اوایت افرین گفت .

دشت شقایق هم که دگر نگو  دیدی چگونه شقایق هایش را تقدی تو کرد .

ولی من چه ؟             چه دارم؟

من بهترین ها را برایت می خواهم.

                                         ولی بهترین ها همه از آن توست.

پس می روم .                            می روم به جستجو

شاید از گل سرخ غروب

                                یا از سخاوتمندی شقایق ها

                                                                       فراتر یابم.

                                                                         چیزی همانند عشق.

۱۳۸۴/۱/۲۵                   به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی

say a problem Ihave big God   

تا بی کران دریا رفت .                    به ابی اسمان رفت .

تا سرزمین غربت ها رفت                 اما تو را نیافت.

تا کی دوری؟                              تا کی تنهایی ؟

چه قدر سنگدلی

نا خوداگاه نالید گفت :که منم نا گفته هایی داشتم که دل اشنا را می طلبید

گفتم :نگر او اشنا نبود ؟           مگر او محرم حرفهای تنهاییت نبود؟

سکوت کرد               سکوت و باز هم سکوت...

و باز از خیابان خالی از رهگذز گذشت 

                                             و 

                                  برای اخرین بار به کلبه ی خاطراتش پناه برد 

۱۳۸۵/۱/۲۳   به قلم ملیکا فرزند مهربانترین  دریای گیتی

ای دریا...

ای دریا امده ام به نزد تو تا گدایی بکنم .

ای دریا امده ام به نزد تو گدایی بکنم ذره ای مهر و وفا ،ذره ای آرامش

ای دریا امده ام تا گدایی بکنم تازه فهمیدم که چقدر زیبایی ،که چقدر اشنایی،که چقدر صبر داری،که چقدر مهارت داری.

ای دریا تو مهارت داری در زدن ساز عشق و بر کردن نت های اب.

تو مهارت داری به فراسپردن امواجت به کلام مرغان.

تو مهارت داری که بشی مایه ی اصلی وجود ماهیان.

ای دریا این منم که به دنبال تو می آیم با دو ساک خالی.اما این دو ساک انچنان خالی نیست.

این دو ساک بار سکوت را می برند ،بار عشق را بار حرف های نگفته،بار حرفهای مرا.              ای دریا عاشقانه با تو میگویم که چقدر تنهایم

ای دریا دوست دارم همیشه با تو باشم ،دوست دارم همیشه پایم در میان سنگریزه ها،اب وامواج تو باشد.

دوست دارم که همیشه گوشهایم تا ابد به صدای امواجت دل سپرد.

دوست دارم که همیشه... تا ابد حرفهایم را با تو گویم

دوست دارم که تا ابد با تو از تنهاییم بیرون بیایم

حال که چنین است ای دوست

                    حال که من عاشق اشنای تو ام

                                   و تو ام دوست اشنای منی،

                                           دست مرا بگیر دریا

                                                تا که دیدگانم تا ابد در تو فرو برود.

   ۱۳۸۴/۱/۱۷        

              توسط ملیکا فرزند مهربان ترین دریای گیتی 

گفتم تمام نوشته هام رو  از همون اول دبستان (هفت سالگی) تا الان بنویسم .اما بعدش نظرم عوض شد نه این که نوشته های دوران دبستان و راهنماییم بد باشه اما ترجیح دادم که از سال ۸۳ به بعد رو ذکر کنم.البته منکر سیر تکامل و پیشرفت انها نمیشوم.برای اسباط این گفته هم چند تا از نوشته های اون دوران رو بعدا خواهم نوشت.

به سکوت می اندیشم و اندیشه چه مرا بازی می دهد

وغروب در این جاده ی بیابانی تهی، هراس را عظمت می دهد.

کوه در این ساعات بر نگین درخشانش چه می بالد.

سکوت ،حاکم شب و روز این جاده ی خار بر چشم دار است.

دستانم چه خالیست...

اما چشمانم اندیشه های مجسم را فراوان در مرز و بوم تنهایی می بیند

وسکوت ...، سکوت چه مونس وفاداری برای تنهاییست.

                                                               اری سکوت.

                                                   ۱۳۸۵/۵/۲۶                           به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین دریای گیتی  

سلام

سلامی چکیده از رنگ غم الود صبح فام

سلامی که بعد از غروبی نه چندان دل انگیز به صبح وش ترین رنگ خود بازگشت

این جا نگارخانه ی قلم من است

امید به ان که در زیر اسمانه ی احساسم مجالی برای ماندگاری یابم

                                               به قلم ملیکا