دریا به بی کرانت غبطه خورد و تمام زیبایی گل سرخ غروبش را به تو هدیه کرد.

اسمان وسعت مهرت را تحسین کرد و ستاره هایش را به تو ارزانی نمود .

نسیم هم به دلنواز بودن اوایت افرین گفت .

دشت شقایق هم که دگر نگو  دیدی چگونه شقایق هایش را تقدی تو کرد .

ولی من چه ؟             چه دارم؟

من بهترین ها را برایت می خواهم.

                                         ولی بهترین ها همه از آن توست.

پس می روم .                            می روم به جستجو

شاید از گل سرخ غروب

                                یا از سخاوتمندی شقایق ها

                                                                       فراتر یابم.

                                                                         چیزی همانند عشق.

۱۳۸۴/۱/۲۵                   به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی

say a problem Ihave big God   

تا بی کران دریا رفت .                    به ابی اسمان رفت .

تا سرزمین غربت ها رفت                 اما تو را نیافت.

تا کی دوری؟                              تا کی تنهایی ؟

چه قدر سنگدلی

نا خوداگاه نالید گفت :که منم نا گفته هایی داشتم که دل اشنا را می طلبید

گفتم :نگر او اشنا نبود ؟           مگر او محرم حرفهای تنهاییت نبود؟

سکوت کرد               سکوت و باز هم سکوت...

و باز از خیابان خالی از رهگذز گذشت 

                                             و 

                                  برای اخرین بار به کلبه ی خاطراتش پناه برد 

۱۳۸۵/۱/۲۳   به قلم ملیکا فرزند مهربانترین  دریای گیتی

ای دریا...

ای دریا امده ام به نزد تو تا گدایی بکنم .

ای دریا امده ام به نزد تو گدایی بکنم ذره ای مهر و وفا ،ذره ای آرامش

ای دریا امده ام تا گدایی بکنم تازه فهمیدم که چقدر زیبایی ،که چقدر اشنایی،که چقدر صبر داری،که چقدر مهارت داری.

ای دریا تو مهارت داری در زدن ساز عشق و بر کردن نت های اب.

تو مهارت داری به فراسپردن امواجت به کلام مرغان.

تو مهارت داری که بشی مایه ی اصلی وجود ماهیان.

ای دریا این منم که به دنبال تو می آیم با دو ساک خالی.اما این دو ساک انچنان خالی نیست.

این دو ساک بار سکوت را می برند ،بار عشق را بار حرف های نگفته،بار حرفهای مرا.              ای دریا عاشقانه با تو میگویم که چقدر تنهایم

ای دریا دوست دارم همیشه با تو باشم ،دوست دارم همیشه پایم در میان سنگریزه ها،اب وامواج تو باشد.

دوست دارم که همیشه گوشهایم تا ابد به صدای امواجت دل سپرد.

دوست دارم که همیشه... تا ابد حرفهایم را با تو گویم

دوست دارم که تا ابد با تو از تنهاییم بیرون بیایم

حال که چنین است ای دوست

                    حال که من عاشق اشنای تو ام

                                   و تو ام دوست اشنای منی،

                                           دست مرا بگیر دریا

                                                تا که دیدگانم تا ابد در تو فرو برود.

   ۱۳۸۴/۱/۱۷        

              توسط ملیکا فرزند مهربان ترین دریای گیتی 

گفتم تمام نوشته هام رو  از همون اول دبستان (هفت سالگی) تا الان بنویسم .اما بعدش نظرم عوض شد نه این که نوشته های دوران دبستان و راهنماییم بد باشه اما ترجیح دادم که از سال ۸۳ به بعد رو ذکر کنم.البته منکر سیر تکامل و پیشرفت انها نمیشوم.برای اسباط این گفته هم چند تا از نوشته های اون دوران رو بعدا خواهم نوشت.

به سکوت می اندیشم و اندیشه چه مرا بازی می دهد

وغروب در این جاده ی بیابانی تهی، هراس را عظمت می دهد.

کوه در این ساعات بر نگین درخشانش چه می بالد.

سکوت ،حاکم شب و روز این جاده ی خار بر چشم دار است.

دستانم چه خالیست...

اما چشمانم اندیشه های مجسم را فراوان در مرز و بوم تنهایی می بیند

وسکوت ...، سکوت چه مونس وفاداری برای تنهاییست.

                                                               اری سکوت.

                                                   ۱۳۸۵/۵/۲۶                           به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین دریای گیتی  

سلام

سلامی چکیده از رنگ غم الود صبح فام

سلامی که بعد از غروبی نه چندان دل انگیز به صبح وش ترین رنگ خود بازگشت

این جا نگارخانه ی قلم من است

امید به ان که در زیر اسمانه ی احساسم مجالی برای ماندگاری یابم

                                               به قلم ملیکا