قلب های به افسار کشیده

                                       زیر سایبان ضربان

دست های شبح مرده روی اشکال طوفانی

                                                               پای خونی مردم روی قبرهای گورستان.

گورستان این شهر را روی سایه ها ساختند.

نگاه پاره پاره او روی این سراب حقیقت تلخ

                                                    روی دریای تشویش اش

                                                                                        روی خط نارنجی صبح.

تکرار می کنم   تکرار

                            خسته ام از تکرار بیهوده ی خود

                                             خسته ام از تکرار رد پای نقش ها.

دست ساربان اشباح را روی قبر سیاه خود دیدم.

کاش به جای شمردن  تیک تاک می شمردم نفس های خود را

                                  کاش به جای شمردن نفس هایمبه نوید باد ها گوش میدادم

   فردا روی خط سرد پگاه صبح قبرستان می اورند پیکر تنهایی مردی.

روی ابرهای سیاهی ردپای ارواح را زیر عصای شکسته اش دیدم.         

                  بهقلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.    

                   اگر مرگ داد است بیداد چیست؟ 

آب پخشان چشم میگشایند و آب مژگان بهاری را جاری می سازند.

خورشید چنان پرتوهای آتشفام اش را بر زمین آژناک می تاباند که گاه حس میکنم آتش طور را در مقابل دیدگانم می بینم.

گاهی که به بهار می اندیشم  به سنگدلی  کاج پی میبرم.

آخر کاج از رفتن بهار آخ هم نگفت.

اما....  اما نه کاج وفادارترین هم _هست.کاج میماند تا مونس زمستانم باشد.

زمستانی که حتی درختان قصه گو هم خوابند.

زمستانی که حتی آدنیس با گل های  زرد و سرخش  در کشتزارها خوابیدهُ کاج شنواترین گیاه دورانها محسوب میشود.

راستی گفتم آدنیس .نمیدانم.نمیدانم که قصه ی  عشق آفرودیت و آدنیس چه شد.

بهار نزدزیک است.اما بهار دلها چی؟

ای خالق هستی بهار دل آفرودیت ها و آدنیس ها  کی می اید؟

به قلم ملیکا ُ فرزند مهربانترین دریای گیتی

آدنیس:گلی است از تیره ی الاله با برگهای بریده و گلهای زرد و سرخ در کشتزارهای گندم میروید. همچنین افسانه ای از جوان زیبایی که آفرویدت در یونان عاشق ان بود.این توضیحات رو به در خواست یکی از دوستان مهربانم نوشتم.