قلب های به افسار کشیده

                                       زیر سایبان ضربان

دست های شبح مرده روی اشکال طوفانی

                                                               پای خونی مردم روی قبرهای گورستان.

گورستان این شهر را روی سایه ها ساختند.

نگاه پاره پاره او روی این سراب حقیقت تلخ

                                                    روی دریای تشویش اش

                                                                                        روی خط نارنجی صبح.

تکرار می کنم   تکرار

                            خسته ام از تکرار بیهوده ی خود

                                             خسته ام از تکرار رد پای نقش ها.

دست ساربان اشباح را روی قبر سیاه خود دیدم.

کاش به جای شمردن  تیک تاک می شمردم نفس های خود را

                                  کاش به جای شمردن نفس هایمبه نوید باد ها گوش میدادم

   فردا روی خط سرد پگاه صبح قبرستان می اورند پیکر تنهایی مردی.

روی ابرهای سیاهی ردپای ارواح را زیر عصای شکسته اش دیدم.         

                  بهقلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.