چشمی گریست

                                       آهی کشید

                                                      بر دیوار چین چین

                                                                                ردپایی می دوید

دستی برهنه از عفاف ، بر زادگاه پاکیان اشک ها را می درید

قلبم در این بی راهه ها در فکر آن لبخند ها …

گفتم به او این راه نیست

باشد برو  اما بدان ، دست ها در انتظار

سالیان است میدرند پیکر این صالحان

دستم به کوبه ها رسید ،

 کوبه به کوبه می زنم

فرسنگ ها دورم من

                             اما هنوز می تپم

                                                                            13/11/85 

                                                                           به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین مادر گیتی