به سکوت می اندیشم و اندیشه چه مرا بازی می دهد

وغروب در این جاده ی بیابانی تهی، هراس را عظمت می دهد.

کوه در این ساعات بر نگین درخشانش چه می بالد.

سکوت ،حاکم شب و روز این جاده ی خار بر چشم دار است.

دستانم چه خالیست...

اما چشمانم اندیشه های مجسم را فراوان در مرز و بوم تنهایی می بیند

وسکوت ...، سکوت چه مونس وفاداری برای تنهاییست.

                                                               اری سکوت.

                                                   ۱۳۸۵/۵/۲۶                           به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین دریای گیتی