دریا به بی کرانت غبطه خورد و تمام زیبایی گل سرخ غروبش را به تو هدیه کرد.

اسمان وسعت مهرت را تحسین کرد و ستاره هایش را به تو ارزانی نمود .

نسیم هم به دلنواز بودن اوایت افرین گفت .

دشت شقایق هم که دگر نگو  دیدی چگونه شقایق هایش را تقدی تو کرد .

ولی من چه ؟             چه دارم؟

من بهترین ها را برایت می خواهم.

                                         ولی بهترین ها همه از آن توست.

پس می روم .                            می روم به جستجو

شاید از گل سرخ غروب

                                یا از سخاوتمندی شقایق ها

                                                                       فراتر یابم.

                                                                         چیزی همانند عشق.

۱۳۸۴/۱/۲۵                   به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی