ورای قلم

varayeghalam — Sat, 23 Feb 2008 18:16:18 GMT

{{{{{{{{{{{{{{{{{

ميان عاشق و معشوق تمام توهمات دنيا جاريست

{{{{{{{{{{{{{{{{{

varayeghalam — Sun, 12 Aug 2007 07:52:59 GMT

به نام تنها دلدار قصه هایم

من...

     من آخرین ستاره ی روشن،

        من آخرین افسانه ی کهن،

             من آخرین پژواک یک صدا،

                  من آخرین بازمانده ی تپش،

                     من آخرین تصویر پشت پرده ام.

                        من آخرین قربانی تو ام .

      به قلم ملیکا ،فرزند مهربانترین مادر گیتی

                      دل و دین و عقل و هوشم ، همه را به باد دادی

                      ز کدام باده ی ساقی به من خراب دادی؟؟؟؟؟؟

                    آه ای زندگی این منم که با همه پوچی از تو لبریزم

                    نه بر آنم که رشته پاره کنم نه بر آنم که از تو بگریزم

دستها

varayeghalam — Sun, 01 Jul 2007 12:56:18 GMT

قلبی تپید

چشمی گریست

آهی کشید

بر دیوار چین چین

ردپایی می دوید

دستی برهنه از عفاف ، بر زادگاه پاکیان اشک ها را می درید

قلبم در این بی راهه ها در فکر آن لبخند ها …

گفتم به او این راه نیست

باشد برو اما بدان ، دست ها در انتظار

سالیان است میدرند پیکر این صالحان

دستم به کوبه ها رسید ،

کوبه به کوبه می زنم

فرسنگ ها دورم من

اما هنوز می تپم

13/11/85

به قلم ملیکا فرزند مهربان ترین مادر گیتی

varayeghalam — Thu, 19 Apr 2007 19:22:08 GMT

این سکوت را با نام تو می شکنم و به شور آمدنت به باران میگویم که ببارد.

قلب های به افسار کشیده

زیر سایبان ضربان

دست های شبح مرده روی اشکال طوفانی

پای خونی مردم روی قبرهای گورستان.

گورستان این شهر را روی سایه ها ساختند.

نگاه پاره پاره او روی این سراب حقیقت تلخ

روی دریای تشویش اش

روی خط نارنجی صبح.

تکرار می کنم تکرار

خسته ام از تکرار بیهوده ی خود

خسته ام از تکرار رد پای نقش ها.

دست ساربان اشباح را روی قبر سیاه خود دیدم.

کاش به جای شمردن تیک تاک می شمردم نفس های خود را

کاش به جای شمردن نفس هایمبه نوید باد ها گوش میدادم

فردا روی خط سرد پگاه صبح قبرستان می اورند پیکر تنهایی مردی.

روی ابرهای سیاهی ردپای ارواح را زیر عصای شکسته اش دیدم.

بهقلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.

دوستان لطفا به این سوال پاسخ بدبن

varayeghalam — Mon, 26 Mar 2007 09:26:26 GMT

اگر مرگ داد است بیداد چیست؟

1386 هم اومد.یعنی چند تا بهار دیگه رو می بینم؟ سال نو مبارک

varayeghalam — Wed, 21 Mar 2007 00:04:18 GMT

ببهار اومد. دلاتونم مثل بهار بهاریه؟

آب پخشان چشم میگشایند و آب مژگان بهاری را جاری می سازند.

خورشید چنان پرتوهای آتشفام اش را بر زمین آژناک می تاباند که گاه حس میکنم آتش طور را در مقابل دیدگانم می بینم.

گاهی که به بهار می اندیشم به سنگدلی کاج پی میبرم.

آخر کاج از رفتن بهار آخ هم نگفت.

اما.... اما نه کاج وفادارترین هم _هست.کاج میماند تا مونس زمستانم باشد.

زمستانی که حتی درختان قصه گو هم خوابند.

زمستانی که حتی آدنیس با گل های زرد و سرخش در کشتزارها خوابیدهُ کاج شنواترین گیاه دورانها محسوب میشود.

راستی گفتم آدنیس .نمیدانم.نمیدانم که قصه ی عشق آفرودیت و آدنیس چه شد.

بهار نزدزیک است.اما بهار دلها چی؟

ای خالق هستی بهار دل آفرودیت ها و آدنیس ها کی می اید؟

به قلم ملیکا ُ فرزند مهربانترین دریای گیتی

آدنیس:گلی است از تیره ی الاله با برگهای بریده و گلهای زرد و سرخ در کشتزارهای گندم میروید. همچنین افسانه ای از جوان زیبایی که آفرویدت در یونان عاشق ان بود.این توضیحات رو به در خواست یکی از دوستان مهربانم نوشتم.

یه سال دیگه هم گذشت.یه 19 اسفند دیگه هم اومد.عمر چه زود میگذره!

varayeghalam — Fri, 09 Mar 2007 20:12:32 GMT

به تماشا سوگند و به اغاز کلام و به پرواز کبوتر از ذهن ُ واژه ای در قفس است.

شلیک: مسابقه ی گذر لحظه ها اغاز شد.

۳۶۵ برگی را که با رنگ های دلخواهم نوشته شده بود را در جلدی جای میدهم و به ان نام دفتر خاطرات را ارزانی می کنم.

هر ۱۹ اسفندی که می گذرد دفتر خاطراتی دیگر به قفسه ام افزوده میشود ُ گویی ۴ فصلی از خود را در قفسه جای می گذارم.

نا خود اگاه عهدی بسته شده .هر ۱۹ اسفندی برایم گشاینده ی دفتری دیگر است.

اسفند ماه من است.

اسفند برایم یاد اور تمام بودن هاست.اسفند برایم یاداور زندگی کردن است.اسفند برایم یاراور تمام تلخی ها وشیرینی هاست.تمام پستی ها و بلندی ها

یاداور تولد خودم و عزیزانم و حتی یاداور مرگ انان.

در یکی از همین اسفند ها بود که من همراه تمام باغ ها و درختان که به استقبال بهار میرفتند به استقبال زندگی کردن و دیدن بهار امدم

امدم تا گام به گام اشنا شوم با خلقت ُ با کسانی که اکنون مهری بی پایان از یکدیگر در قلبهایمان داریم

امدم تا شاید روزی بتوانم خود را در زمره ی هنروران و نقاشان ُ ادیبان و شاعران ببینم.اما زیباترین لحظه ی افرینش که امدنم را به عرش میرساند ان است که انسان بودن و انسان زیستن را ادراک کنم و سربرگ تمام دفتر های خاطراتم ببینم.

به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی.

پاسخ

varayeghalam — Thu, 01 Mar 2007 19:07:48 GMT

وچه پاسخ سردیست مرگ چه سرد است و چه مهر گرمی در قلب برگ ها ریتم سردی را می شکافد.ملموس ترین لحظات می گذرند و معمایی را در جاده ی سر در گمی به انتظار حل می نشانند. تو چه می بینی؟ من مرگ را می بینم که در انتهای درختان مه گرفته در انتهای این فضای سرد در اولین لحظات نبودن در سوگواری ما می رقصد. تو چه می بینی؟ من شاعری میبینم که تمام لحظات را سرود . دیوان تمام شد وشاعر به اتمام لحظه ی بودن رسید. تو چه می بینی و چه می دانی چه سرد بود لطافت اب در ثانیه مرگ مرگ مرا کوه ها رقم می زنند و تابوتم از جنس شکوفه های مرده است و یادگارم اندوه حسرتی تلخ. اری من که شادیم هم ناله ی کویر و اعتراض اب را به دنبال داشت چه چیز را می دانم جز سردی حسرت. اعتراض اب تبخیر بود و پاسخ من مرگ اری مرگ. اهنگش را می شنوم... تو چه می شنوی؟... به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی 10/6/1385

من ...

varayeghalam — Mon, 19 Feb 2007 14:41:50 GMT

به نام خالق عشق

دریا به بی کرانت غبطه خورد و تمام زیبایی گل سرخ غروبش را به تو هدیه کرد.

اسمان وسعت مهرت را تحسین کرد و ستاره هایش را به تو ارزانی نمود .

نسیم هم به دلنواز بودن اوایت افرین گفت .

دشت شقایق هم که دگر نگو دیدی چگونه شقایق هایش را تقدی تو کرد .

ولی من چه ؟ چه دارم؟

من بهترین ها را برایت می خواهم.

ولی بهترین ها همه از آن توست.

پس می روم . می روم به جستجو

شاید از گل سرخ غروب

یا از سخاوتمندی شقایق ها

فراتر یابم.

چیزی همانند عشق.

۱۳۸۴/۱/۲۵ به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی

تا ...؟

varayeghalam — Sun, 18 Feb 2007 13:43:56 GMT

Dont say my God Ihave big problem

say a problem Ihave big God

تا بی کران دریا رفت . به ابی اسمان رفت .

تا سرزمین غربت ها رفت اما تو را نیافت.

تا کی دوری؟ تا کی تنهایی ؟

چه قدر سنگدلی

نا خوداگاه نالید گفت :که منم نا گفته هایی داشتم که دل اشنا را می طلبید

گفتم :نگر او اشنا نبود ؟ مگر او محرم حرفهای تنهاییت نبود؟

سکوت کرد سکوت و باز هم سکوت...

و باز از خیابان خالی از رهگذز گذشت

برای اخرین بار به کلبه ی خاطراتش پناه برد

۱۳۸۵/۱/۲۳ به قلم ملیکا فرزند مهربانترین دریای گیتی